Cairopolis, het boek bij de gelijknamige fototentoonstelling in de Sint-Pietersabdij in Gent, brengt een wereld in beeld waaraan het wereldnieuws doorgaans voorbijgaat. Vier Belgische fotografen helpen begrijpen dat Caïro groter is dan het Tahrirplein.
Dunne boekjes over hete hangijzers: er bestaat geen hoger goed! Autonomie als waarde, een uitgave van Valiz en de Tilburgse kunsthogeschool Fontys, is zo’n kleinood.
Posture Editions is een boekenreeks die je nog het beste kan omschrijven als een gedrukte expo. Elke editie is opgevat als een papieren tentoonstellingsruimte waarbinnen telkens één kunstenaar vrij spel krijgt. Daarmee vullen de Gentse initiatiefnemers Nikolaas Demoen en Katrien Daemers – met verrassend resultaat – een hiaat op tussen de ontelbare kunstenaarsboeken enerzijds en de catalogi en monografieën anderzijds.
Op de cover: een sokkel met enkel nog Henry Morton Stanleys schoenen. De rest van zijn cartooneske postuur ligt ongemakkelijk tegen de grond, alsof het nog aan het vallen is.
Entropic Empire: On the City of Man in the Age of Disaster verzamelt filosofische essays, casestudies en dagboekfragmenten die Lieven De Cauter tussen 2006 en 2012 schreef over het post-9/11-tijdperk. Het boek biedt een panoramisch beeld van een wereld in verandering en geeft zowel de filosoof als de politieke activist in De Cauter een stem.
In oktober 2012 verscheen het nieuwe boek van Chris Ware, in de wereld van de strip de belangrijkste vormvernieuwer van de voorbije twintig jaar. Met Building Stories wordt lezen weer echt something to do.
Brussel telt meer dan een miljoen inwoners, waarvan zestig procent wortels heeft in het buitenland. Er wonen maar liefst honderdzeventig nationaliteiten, kriskras door elkaar. Die superdiversiteit is volgens sommigen een tikkende tijdbom, volgens anderen een onuitputtelijke bron van verrassingen. Historicus Hans Vandecandelaere behoort tot die tweede groep. Hij doorgrondde alle mogelijke wetenschappelijke studies en ging twee jaar lang op stap in de Brusselse wijken. Zijn omvangrijke In Brussel. Een reis door de wereld is een goede eerste stap om de Brusselse diversiteit te omarmen, want om iets te kunnen appreciëren, moet je het eerst leren begrijpen.
Soms lijkt men het te vergeten, maar onze toekomst zal in de stad worden geschreven. Gelukkig duiken er de laatste tijd geregeld publicaties op waarin de stad in al haar complexiteit wordt belicht. Dit jaar verschenen Naar de stad, een lijvige bundel kortverhalen, Mensen maken de stad, dat de krachtlijnen voor een toekomstig stedelijk beleid uitzet, en Rebel Cities, een strijdvaardig pamflet dat oproept ‘het recht op de stad’ in handen te nemen. Stuk voor stuk tonen ze blikken die we te weinig zien. Een schat voor wie oog heeft voor de enorme uitdagingen waar de steden voor staan.
Penguin Modern Classics bundelde 100 kunstenaarsmanifesten uit de afgelopen honderd jaar. Van futuristen tot stuckisten, over beeldende kunst, literatuur, film en architectuur. Deze publicatie is een hallucinante, caleidoscopische reis langs een turbulente eeuw – zowel cultureel als politiek, en vaak in combinatie. Het is een boek waarnaar je nog vaak zult teruggrijpen, omdat de taal en inhoud en vooral de hoopgevende kracht van de verbeelding zo inspireren.
Iedereen heeft ooit zijn werk gezien, niemand kent hem. Sommige grootmeesters stellen hun ambacht nu eenmaal ten dienste van anderen. Gelukkig is Saul Bass, de godfather van de generiek, wel het hoofdpersonage in Saul Bass, a Life in Film & Design. Het boek is de eerste alomvattende monografie voor een title designer in de geschiedenis van de film.
Met De mobilisatie van Arcadia bundelt Stefan Hertmans zijn essays uit de periode 2003-2011. Gevoelige maatschappelijke en artistieke thema’s worden verweven met auteurs, kunstenaars en filosofen van alle tijden en slag.
In Subsidiëring van de podiumkunsten: beschaving of verslaving? ontwikkelen drie Nederlandse economen een macro- en micro-economische kritiek op de rol van subsidies in het cultuurbeleid. Het resultaat is een opeenstapeling van vooroordelen en denkfouten, en een pijnlijke illustratie van een discours dat de cultuurpolitieke praktijk steeds meer beheerst. In die zin kan je spreken van een belangrijke studie: tussen de regels door krijg je de ideologie van de ‘kunsthaat’ helder gepresenteerd.
Na What Painting Is (1998) schreef James Elkins in 2011 What Photography Is. Fotografie draait voor de Amerikaanse kunsthistoricus om een onvatbare wereld zonder mensen.
Hoe ontsluit je een levenswerk? Die vraag drong zich op bij het overschouwen van de omvangrijke intellectuele nalatenschap van filmprofessor André Vandenbunder: talloze teksten, het resultaat van decennia onderzoek. Sinds het begin van de jaren 1960 gaf Vandenbunder les aan het toenmalige RITCS en het Filmmuseum Brussel, waar hij zijn eigenzinnige filmvisie optekende in gestencilde hand-outs. Bedacht en geschreven in zijn werkkamer, omringd door duizenden boeken en de rook van zijn onafscheidelijke pijp. Vandenbunders weduwe schonk de cursussen en de boekencollectie aan de Universiteit Antwerpen, met de vraag om dit erfgoed beschikbaar te stellen voor een breed publiek.