Rekto:verso vroeg twee jonge kunstenaars naar een reflectie over hun overgang van binnen naar buiten de school. Thomas Bellinck is theatermaker en doet het met woorden. Martha Verschaffel is illustrator en vertelt met beelden. Beiden studeerden enkele jaren geleden af, maar kwamen sindsdien algauw opnieuw in contact met het onderwijs. Hoe verhoudt hun eigen leerervaring zich tot hun artistieke zoeken?
Het Kunstenfestivaldesarts presenteert een opmerkelijk samenwerkingsproject van de Duitse theatergroep andcompany&Co. met Nederlandse en Vlaamse toneelspelers. Der (kommende) Aufstand is een radicaal politieke manifestatie, een ideaal vechthuwelijk van Duitse filosofische degelijkheid en Hollandse botte directheid. Het vaderlandse politieke theater kan daar een voorbeeld aan nemen.
Herkauwen mens en maatschappij de romantiek? De stroming blijft in ieder geval in vele discours de kop opsteken. Ook de opera blijkt kletsnat van de romantiek. Het genre ontleent vele artistieke concepten en praktische gewoonten aan dit illustere tijdperk. Bizar genoeg wordt de schade die de historische stroming berokkent net dankzij haar hedendaagse doorwerking opgeruimd.
In het diepduister op scène licht zachtjes een spot op. De bleke contouren van een lichaam tekenen zich af. Enkele tellen ontplooit zich in de donkere massa een ruimte, begrensd door schaduwen en lichtvlakken. Twee dansers houden gespannen een pose vast. Het licht dooft. Duisternis. Dan opnieuw. Op de romantische tonen van live pianomuziek ontwikkelt zich een dans van stilstaande beelden. Een diaprojectie van levende lichamen. Afwisselend snel of traag worden momenten uit een actie aaneengeregen tot een soort choreografie van de pauze.
De bittere tranen van Petra von Kant, een voorstelling van NTGent en Het Nationale Toneel in regie van Susanne Kennedy, belichaamt een van de grootste culturele not dones van deze tijd. Dit not done luidt: gij zult geen zwakke vrouwen neerzetten, niet in een roman, niet in een film en ook niet op een podium. Met hand en tand zult gij de verfoeilijke omschrijving ‘het zwakke geslacht’ bestrijden.
Laura van Dolron noemde haar jongste theatervoorstelling Wat nodig is. Dat klinkt zo ongeveer alsof de paus Pedo IV zou heten. Theater dat zegt wat er moet gebeuren, mag niet. Laat staan met zoveel moralisme en zo weinig ironie. Heel fout, Laura! Net goed.
‘Sommige aspecten van religies zijn te nuttig, doeltreffend en intelligent om alleen aan gelovigen te worden overgelaten.’ In Religie voor atheïsten zet Alain de Botton een debat op scherp dat al decennia vastzat. Kunnen we als moderne mens de grote levensvragen dan toch betekenisvol gaan koppelen aan de andere deelgebieden van het leven? Het is een vraag die ook in de kunst aan de orde lijkt, zo toont een artistiek project als X / Een oefening in verdwijnen.
De opschudding over de nieuwe videoclip van ‘Countdown’ van Beyoncé is intussen alweer gaan liggen. Maar haar hergebruik van vroeger werk van Anne Teresa De Keersmaeker blijft een boeiend vraagstuk. Wat betekent plagiaat nog in een postmoderne cultuur?
Daags na de staking van de publieke sector in december presenteerden de auteurs van het onderstaande pleidooi het toonmoment van hun workshop met theatermaker Manah De Pauw. Ze doen hier verslag van hun ideeën rond theater en politiek, naar aanleiding van het toevallige samenvallen van staking en voorstelling.
Eindelijk komt De Warme Winkel met meerdere producties naar België. Waarom dat Nederlandse collectief zo geruchtmakend is? Een kijk voor en achter de schermen leert dat het als een van de weinige groepen in Nederland nog nonconformistisch durft te zijn.
Nog tot eind dit jaar toert Women door het land: de grootste groepschoreografie van Ugo Dehaes tot nu toe. Acht vrouwen tussen dertig en zestig dansen in de voorstelling hun vege lijf in het zweet. De nadruk die Dehaes daarmee legt op het pure lichaam met al zijn gebreken, zie je bij wel meer dans in België.
Tussen al dat gekakel over het voorbije mislukte politieke jaar, tussen de schier eindeloze reeks open brieven en mails naar Bart en Elio, tussen de programma's waarin men elkaar voor de voeten liep om een alweer nietszeggende eerste reacties van de hoofdrolspelers te horen ... Tussen al dat hopeloze en zinloze gedoe van de voorbije weken dus, was er een beeld dat mij van mijn sokken blies. Een beeld dat voor mij nu al tot ‘beeld van het jaar’ verkozen mag worden. Een beeld dat verscheen op het eind van het Eén-journaal. Daar waar men meestal nog een (olijke) uitsmijter laat zien.
Al is het Kunstenfestivaldesarts afgelopen, de gedachten blijven malen. ‘Ook op de podia lijkt alles design, “buitenkant”, geworden’, mailt Wouter Hillaert aan Pieter De Buysser. ‘Ik weet niet of het een mindere editie was’, luidt diens repliek. ‘Markant vond ik vooral de Vlaamse reacties: overwegend dedain voor al die “internationale” poespas. Zegt dat ophalen van de neus niet alles over onze zelfgenoegzaamheid in Vlaanderen?’.
Bij zijn ontstaan in 1994 profileerde het Kunstenfestivaldesarts zich als een hedendaags internationaal stadsfestival. Alleen stond de Brusselse context intussen niet stil. Hoe evolueerde het festival mee met de stad? Slaagt het er nog steeds in om voor Brussel een meerwaarde te betekenen? Er lijkt iets schizofreens in zijn programma geslopen.