Nvdr: onderstaande tekst is de authentieke eerste versie van de auteur. De finale versie, na redactionele feedback en eindredactionele ingrepen, lees je hier. Zoek de tien verschillen...
Nvdr: onderstaande tekst is de authentieke eerste versie van de auteur. De finale versie, na redactionele feedback en eindredactionele ingrepen, lees je hier. Zoek de tien verschillen...
Herbeluister de uitzending van Babel van woensdag 25 januari waarin redacteur Wouter Hillaert toelichting geeft bij ons nieuwe nummer!
News Lab Apache en rekto:verso nodigen iedereen uit op het debat: Heeft cultuur de reguliere media nog nodig?
Analyses over de huidige cultuurberichtgeving in kranten en op radio en tv zijn er genoeg geweest. Krimpende recensies, groeiende personencultus, steeds minder kunst, steeds meer consumentenadvies. Culturele organisatoren en kunstcritici kunnen erover doorbomen tot ze honderd zijn. Maar wat stellen ze ertegenover? In dit debat laten we de reguliere media links liggen als een voldongen feit, en zoeken we het zelf uit.
woensdag 21 maart, 20 – 22.30 u, Antwerpen
Met hun conceptnota ‘Groeien in cultuur’ stelden jeugd- en onderwijsminister Pascal Smet en cultuurminister Joke Schauvliege in januari een gezamenlijk strategisch beleidskader rond cultuureducatie voor.
Als alternatief voor alle economische nutsdenken, ook in de kunsten en op kunstscholen, gelooft de Britse schrijver en collapsonomist Dougald Hine in meer duurzame structuren van gelijkwaardigheid en samenhorigheid. Zo onderzoekt hij het concept van de historische gilde. Vallen er nieuwe artistieke modellen van levenslang leren uit te puren? Een straf experiment is de Temporary School of Thought van Ben Vickers, kunstenaar in Londen.
Wat voor onderzoekers zijn kunstenaars? Wat maakt kunst als onderzoekscultuur anders dan pakweg wiskunde, geschiedenis of sociologie? Sinds de Bologna-hervorming zit het hoger kunstonderwijs in een traject van ‘academisering’, met de uitbouw van een eigenstandige onderzoekscultuur. Daarover bestaat veel verwarring, maar stilaan trekken de nevelen op. Rudi Laermans beschrijft hoe de (academiserende) kunsten zich als ‘irriterende grensgangers’ kunnen verhouden tot de bestaande kennisculturen in Academia.
In maart 2011 presenteerde de Vlaamse overheid haar plannen voor een grondige hervorming van het deeltijds kunstonderwijs (DKO). De vele academies die Vlaanderen rijk is, moeten nauwer aansluiten bij het leerplichtonderwijs, het schotteloze kunstenlandschap beter weerspiegelen en nieuwe doelgroepen naar het DKO lokken. Op tweeënhalf jaar van de deadline zijn de voorbereidingen in volle gang. Wordt 1 september 2014 D-day voor het deeltijds kunstonderwijs?
Kan het nog wat worden met kunstenaars en hun onderzoek? Geert Opsomer houdt een vurig pleidooi voor het behoud van een zorgende omgeving waarin kunstenaars zich kunnen ontplooien. En voor traagheid, waardoor artistieke onderzoekspraktijken ten volle kunnen rijpen.
Enkele maanden geleden kwamen sommige beleidsmakers op de proppen met de wel bijzonder eendimensionale suggestie om het volgen van economisch minder relevante studies, zoals de kunstrichtingen, te ontmoedigen door hogere inschrijvingsgelden. De reden waarom die studies desalniettemin zoveel studenten aantrekken, liet men liever onbesproken: dat jongeren ouderwetse begrippen als ‘zelfontplooiing’ en ‘arbeidsvreugde’ nog steeds meer laten doorwegen bij hun studiekeuze dan de belofte van een hoog loonbriefje.
In het hoger kunstonderwijs valt de term ‘neoliberalisering’ tegenwoordig vaker dan het woord ‘kunst’. Meetbaarheid, kwantificeerbaarheid en een marktgebaseerde hang naar direct succes bedreigen de tijd en de vrijplaats die onontbeerlijk zijn voor kunstenaars en kunst in wording. Teaching Art in the Neoliberal Realm. Realism versus Cynicism neemt het probleem scherpin het vizier, door een bundeling van stemmen die steunen op diverse vormen van ‘ervaring’ met kunst en onderwijs. Maar er is meer nodig dan dat.
De theateropleidingen in Antwerpen verkeren al jaren in een erbarmelijke staat en noch de hogeschool, noch de opleidingshoofden, noch de sector lijken dat onder ogen te willen zien. Laat alle partijen zich dringend engageren voor een dialoog.
Deze tijd heeft nood aan ‘dwarsdenken’, roept politicologe Chantal Mouffe sinds jaar en dag. Ze is er zelf een levendig bewijs van. Terwijl consensuspolitiek de dienst uitmaakt, verdedigt de vermaarde filosofe het grote belang van onenigheid, van scherp ideologisch conflict. Ook kunstenaars spelen daar volgens haar een rol in: ‘Kritische kunst voedt het besef dat er wel degelijk alternatieven zijn.’
Autonome fondsen voor de kunsten bevorderen de zelfredzaamheid van een opgroeiend kunstenveld. Maar een grotere zelfstandigheid veronderstelt ook een diversiteit aan financieringsmodellen. Met overheidsgeld alleen zullen de kunsten het niet redden.
Niemand vindt dat een cultuurminister als een soort zielige arrangeur moet kunnen beslissen over individuele subsidiedossiers. Nu zelfs de minister niet meer, zo leert Schauvlieges suggestie om het kunstenveld te verfondsen. Kunnen we dat alvast even toejuichen?Het is goed dat de minister niet langer het eindoordeel wil over individuele artistieke dossiers. Alleen is een fonds creëren niet het enige wat moet gebeuren.