Wie of wat heeft mij ooit iets geleerd?
De vraag is te verstrekkend voor dit blad en voor het geheugen. Dus dun ik ze uit: wie of wat heeft mij leren schrijven?
Wie of wat heeft mij ooit iets geleerd?
De vraag is te verstrekkend voor dit blad en voor het geheugen. Dus dun ik ze uit: wie of wat heeft mij leren schrijven?
Onder het mom van ‘cultuur moet je leren drinken zoals bier’, met maten, trekt Netwerkman, alias Ervé De Patser, een jaar lang van vernissage over receptie naar première met een format zo fris als zijn lever: op zoek naar culturo’s in de coulissen, om eens goed mee te lachen en te drinken bij het snuiven van de sfeer. Het moeten niet altijd populaire mediakunstenaars zijn. Tegelijk legt hij graag zijn vinger op plekjes waar het spotlicht normaal niet komt. Hij heeft er een sociale neus voor het kleinste Vlaamse gat te ontsluiten, bij wijze van plastische correctie.
Alsof hij haar er opmerkzaam op wilde maken dat ze al een dag of drie vergeten had de blaadjes van de scheurkalender af te trekken, zei Vera’s kleinzoon, een opgeschoten jongen met een te grote neus, die voor was op zijn leeftijd wat betrof jeugdpuisten en tienerarrogantie: ‘Ze zouden dat toch moeten afschaffen, de dood.’ De jongen zat aan de keukentafel zijn huiswerk te maken, maar keek even op naar het portret van zijn gestorven vader, haar zoon.
Frisco Guantanamo is als een trein voor een koe: een aanslag op uw melkproductie, maar er is eens iets te zien.
Hij zat alleen aan een tafel en verbaasde zich over de foeilelijke versieringen aan de muren. Overal hingen harten in roze en rood. Hij rookte niet omdat roken al lang niet meer mocht in restaurants. Hij staarde naar de rozen op de tafel. ‘Wat een absurde dingen zijn dat eigenlijk’, dacht hij.
1.
Romantiek is klinisch dood in de kunsten maar kent een tweede, schijnbaar eeuwig leven binnen de massacultuur. De kunstenaar die thans nog een blik van het merk Schoonheid, Emotie & Zelfexpressie opent, doet dat met een vette knipoog of onderkoelde ironie. Wie het alsnog écht meent, wordt gewoonlijk weggezet als onverbeterlijk naïef. De uitzonderingen, genre Jan Fabre, bevestigen de regel die zegt dat de romantische erfenis nog enkel als conceptuele geste kan worden geactualiseerd: niks geloof in het product, louter metacommentaar op een resem clichés. Niet: ‘Ik voel, dus ik ben’, wel: ‘Ik speel met conventies, dus ik maak legitieme pomo-kunst.’ Je moet het wel op een geloofwaardige manier kunnen doen, met het soort van gepaste afstand die ophoudt net voor de grens waar het hypercynisme begint. De gelauwerde pomo-artiest werkt voorbij de romantische moderniteit, maar laat net dat tikkeltje twijfel toe dat zijn onoprechtheid oprecht maakt.
Romantiek. Het woord hangt als een zwervend moeraslicht in het hoofd.
Vanzelfsprekend heb ik wel eens bloemen gegeven aan de vrouw, maar ik heb ook Mario Praz gelezen. Ik zie ze graag in haar uiterste kleuren, de romantiek, van rozevingerig tot gitzwart. Ik huiver voor romantisering, bijvoorbeeld rond schilders, maar ik ben de eerste om in hun leven en hun ateliers te snuffelen. Ik vind de prille liefjesromantiek van de tienerdochter heerlijke onzin. Ik hou evenzeer van Turner als van Mondriaan. Het is me bekend dat de romantiek zijn tijd geduurd heeft in de geschiedenis maar ik geloof ook dat ze van alle tijden is. Ik besef dat ontbijt-op-bed een doelmatiger romantisch gebaar kan zijn dan de afgrondelijke melancholie van Caspar David Friedrich.
Wie zijn ze, wat doen ze? Onder het mom van 'cultuur moet je leren drinken zoals bier', liefst met maten, trekt Netwerkman, alias Ervé De Patser, een jaar lang van vernissage over receptie naar première met een format zo fris als zijn lever: op zoek naar culturo's in de coulissen, om eens goed mee te lachen en te drinken bij het snuiven van de sfeer. Hij heeft er de neus voor om de plekjes te ontdekken waar het zonlicht anders niet komt, bij wijze van sociale correctie.
Wie zijn ze, wat doen ze? Onder het mom van ‘cultuur moet je leren drinken zoals bier’, liefst met maten, trekt Netwerkman, alias Ervé De Patser, een jaar lang van vernissage over receptie naar première met een format zo fris als zijn lever: op zoek naar culturo’s in de coulissen, om eens kostelijk mee te lachen en te drinken bij het snuiven van de sfeer.
Met de jaren houdt men almaar minder mensen over van wie men denkt: die meent het. Zo is het ook met de kunstenaars. Ze zijn nog met een handvol. De rest is opgelost in de schijnvertoning van modes en codes.
Bijzonder is het wanneer er na die natuurlijke selectie nog een vreemdeling opdaagt en zich metterwoon vestigt in de ziel.
Frisco Guantanamo is als een trein voor een koe: een aanslag op uw melkproductie, maar er is eens iets te zien.
Wie zijn ze, wat doen ze? Onder het mom van 'cultuur moet je leren drinken zoals bier', liefst met maten, trekt Netwerkman, alias Ervé De Patser, een jaar lang van vernissage over receptie naar première met een format zo fris als zijn lever: op zoek naar culturo's in de coulissen, om eens kostelijk mee te drinken en te lachen bij het snuiven van de sfeer. Het moet niet altijd Luc Tuymans zijn. Na afspraak legt Netwerkman graag zijn vinger op een plek waar de spotlights normaal niet komen, als tip. Hij heeft er een neus voor om het kleinste Vlaamse gat te ontsluiten.
In deze aflevering: Roger Rochelieu, sinds kort eerste couponsnijder bij de restbank van Dexia en langetijderg bezet als lobbyist voor Israël, maar in de vele vrije uren eenfervent lezer van Knack, inzonderheid Focus, 'vanwege zijn cultuur'.
Met Let England Shake, waarmee ze onlangs nog de prestigieuze Mercury Prize 2011 won, heeft rockfenomeen P.J. Harvey zich volgens velen nogmaals heruitgevonden. Onze muzikale mini-essayist Rudi Laermans houdt het liever bij een markante persoonsontdubbeling: als afscheid van La Harvey, die hij nadrukkelijk onderscheidt van P.J. Harvey, wier oeuvre niet samenvalt met dat van La Harvey.