Op een week van de gemeenteraadsverkiezingen kunnen we alvast besluiten dat cultuur blijkbaar geen thema is. Op een paar georganiseerde debatten in Leuven of Antwerpen na, bleef het stil over het cultuurbeleid dat de steden de komende zes jaar willen voeren.
Sinds Joke Schauvliege de adviezen van haar beoordelingscommissies online heeft gezet, wijden media, politici en verliezers uit de sector zich aan het voorspelbare boegeroep. Laten we, in afwachting van haar eindbeslissing, liever zicht proberen te krijgen op het grotere plaatje. Zinvoller dan de minister nog maar eens op de korrel te nemen, is na te denken over welke beleidscultuur ze uiteindelijk beoogt.
Heel wat kunstwerken portretteren de zee als een metafoor voor vrijheid, vitaliteit en verandering. Not Waving, but rDrowning, de nieuwe documentaire van Elias Grootaers, is een frisse uitzondering. Deze gestileerde observatie toont namelijk hoe de zee een onoverkomelijk obstakel kan zijn, in dit geval voor gestrande Indiase vluchtelingen in het transitcentrum van de scheepvaartpolitie van Zeebrugge. Niet zozeer deze omkering maakt Grootaers’ film bijzonder. Wel de atypische manier waarop het onderwerp wordt benaderd.
De apocalyps lijkt overal. Hoe je daar als theatermaker mee aan de slag kunt, toont Miet Warlop in Springville. Het is gewoon een kwestie van de juiste slapstick.
In maart stond het Gentse kunstencentrum Vooruit te koop gedurende hun festival The Game Is Up! Art for Sale. Qua marktwaarde klonk dat in elk geval veelbelovend want het kunstencentrum had nog maar net de Vlaamse cultuurprijs 2007 gewonnen. De anekdote doet overigens de ronde dat er op een rustig moment tijdens deze drukke tiendaagse twee Pakistani het café binnenwandelden om als ernstige kandidaat-kopers over de vraagprijs te onderhandelen. Welke intenties zij met deze kunsttempel hadden (moskee, mega nachtwinkel of Oosterse lusttuin?) is niet bekend. Wat we intussen wel weten is dat de werkelijkheid met dit absurde voorval de verbeelding eens niet overtrof. Met Art for Sale had Vooruit namelijk een grandioos gamma aan kunstenaars in aanbieding - veelal gratis of met korting - die de vrije markt en onze consumptiezucht als onderwerp namen voor een artistiek experiment.
Wie vandaag de dag iets meer wil weten over film en hiervoor zijn soelaas zoekt in de filmtheoretische analyses, moet al erg hard zijn best doen om niet met het Sloveense fenomeen Slavoj Žižek te worden geconfronteerd. Dit vrolijke enfant terrible van de filosofie, ook wel de 'Iggy Pop van de filmkritiek' genoemd, is berucht voor zijn opmerkelijke psychoanalytische duidingen van vooral westerse cultuurproducten.
Cultuurmanagement. Dit neologisme - de samentrekking van 'cultuur' en 'management' - klinkt voor velen vreemd, misschien zelfs verdacht, om niet te zeggen een beetje vies. Het is een recent en complex verschijnsel dat nog sterk zoekende is naar zijn eigen identiteit. Hebben we hier te maken met een positieve tendens naar een verdere professionalisering, of moeten we eerder schrik hebben dat het een fenomeen is dat zich voornamelijk beweegt in de schaduw van een steeds toenemende commercialisering?
Johan Vansteenkiste, coördinator van IBK, kreeg officieel en officieus veel tegenwind toen hij een vergelijking maakte tussen de behandeling van de podiumkunsten en de beeldende kunsten door de overheid. Zijn verdict luidde: de kopstukken van de podiumsector zijn er door gezamenlijk lobbywerk in geslaagd om verhoudingsgewijs bijna negen maal meer subsidies te krijgen, bovendien ook nog eens via een snelle procedure. Daarmee wou Vansteenkiste twee punten aankaarten: de nood aan meer netwerking in de sector van de beeldende kunsten, en de stiefmoederlijke behandeling van de beeldende kunsten door de overheid. Is die behandeling wel echt zo stiefmoederlijk, met andere woorden: is het terecht dat de podiumkunsten zoveel meer subsidies krijgen dan de beeldende kunsten?
Johan Vansteenkiste, coördinator van IBK, kreeg officieel en officieus veel tegenwind toen hij een vergelijking maakte tussen de behandeling van de podiumkunsten en de beeldende kunsten door de overheid. Zijn verdict luidde: de kopstukken van de podiumsector zijn er door gezamenlijk lobbywerk in geslaagd om verhoudingsgewijs bijna negen maal meer subsidies te krijgen, bovendien ook nog eens via een snelle procedure. Daarmee wou Vansteenkiste twee punten aankaarten: de nood aan meer netwerking in de sector van de beeldende kunsten, en de stiefmoederlijke behandeling van de beeldende kunsten door de overheid. Is die behandeling wel echt zo stiefmoederlijk, met andere woorden: is het terecht dat de podiumkunsten zoveel meer subsidies krijgen dan de beeldende kunsten?