Johannes De Breuker

Zonder Klank: ‘Berlin Got Blurry’

Dankzij Berlijns bruisende underground zijn weinig plaatsen zo hip als de Duitse hoofdstad. Toch voelt Brooklyn-resident Andrew Savage van Parquet Courts er aanvankelijk weinig voor. Dolend door de onderbuik van de stad brengt hij in ‘Berlin Got Blurry’ zijn eigen leven in kaart. ‘Guess you’ve got a history but it’s not worth a mention tonight.’

 

Paterson: vreemdeling in eigen stad?

Jarenlang was Jim Jarmusch de Amerikaanse king of indie, met films die opvielen door hun Europese toon en dolende karakter. Begin jaren 1980 zette hij zo vanuit de marge van blockbuster-Hollywood onafhankelijke cinema op de kaart. In zijn nieuwe film Paterson vertaalt hij die hippe, vervreemdende filmstijl van weleer naar vandaag. En dat is verfrissend onhip.

High-Rise: hoge gebouwen vangen veel wind

Hoe zal onze toekomst eruitzien? Die vraag hield vorige eeuw zoveel schrijvers en cineasten in de ban dat het een genre werd: sciencefiction. Ondertussen overleefden we zowel 1984 als Back To The Future en weten we dat die toekomst alweer geschiedenis is. Voor High-Rise dook de Britse cineast Ben Wheatley daarom naar het einde van de vooruitgang: ‘Het voelt alsof de film zowel een periodedrama als een sciencefictionprent is.’

 

Waarom kosten festivals steeds meer?

Alles wordt steeds duurder, maar de ticketprijzen van populaire muziekfestivals en concerten schoten het laatste decennium wel heel snel de hoogte in. Volgens Herman Schueremans, ceo van Live Nation Belgium, zou het niet om winstmaximalisatie gaan. Waar ligt die sterke klim dan wel aan? En welke rol spelen organisatoren en ticketservices in dit verhaal? Ook populaire artiesten gaan niet vrijuit.

 

Hoe concertpromotor Live Nation wisselt tussen uitverkocht en uitverkoop

Sinds de verkoop van muziek instortte, nam de live ervaring een hoge vlucht. Vanzelf verschoof ook de kerntaak van de muziekindustrie van het verkopen van platen naar het verkopen van tickets. Die verschuiving duwde niet alleen promotoren, artiesten en ticketservices naar elkaar toe. Zelfs de ooit verguisde secundaire ticketmarkt werd ingelijfd. Plukt de grootste concertpromotor ter wereld, Live Nation, daar nu de vruchten van? 

Populaire cultuur is zo meta

De tijd dat popcultuur werd afgeserveerd als hersenloos vermaak, is voorbij. Vandaag citeren cultuurkenners naast Shakespeare ook de gevatte Hollywood-scenarist Aaron Sorkin en bekijken ze naast arthousefilms ook sitcoms als Community. Waarom? Waarom lijk je intussen zelfs voor je tv een ingewijde te moeten zijn? De meerwaarde die we vroeger zochten in de schone kunsten, schuilt in ons gelinkte universum steeds vaker in een voorvoegsel: meta.

 

'The Wolfpack': familie in lockdown

De pakkende docu The Wolfpack volgt de schichtige Angulo-familie die zijn eerste stappen zet in een beangstigende buitenwereld die het enkel uit films kent. Wat leert dat ons over pop- en angstcultuur? 'We waren bange kinderen. Als kind zie je dingen zonder te weten wat het betekent.'

 

Leonore: ‘Justine’

Als muziekliefhebber moet je veel duiten voor je passie overhebben, als muzikant de kaas van je brood. Ook Chloë Nols en haar Brusselse band zaten erg met die kwestie in de maag. Gelukkig konden zij voor hun debuut Phoenix op een groeiende en vrijgevige aanhang rekenen. ‘Het is heel raar, op het ontroerende af, dat vrienden en fans niet alleen willen helpen, maar dat ook echt doen.’

 

De tv: nog steeds mee!

Met een steeds sterker uitdijend aanbod aan video-on-demand, streamingsites, en smart- en catch-up-tv lijkt klassieke televisie vandaag in het verdomhoekje te zijn beland. Wie laat zijn avond nog plannen door een uitzendschema – journaal om zeven, duiding om acht, soapie ergens tussenin en laatavondfilm als afsluiter? Volgens mediaprofessor John Ellis loopt dat niet zo’n vaart: klassieke tv heeft zijn tijd nog niet gehad; wel heeft televisie een gevarieerdere invulling gekregen.

 

De nieuwe helden van Hollywood zijn losers

Vijftien jaar geleden trok de Amerikaanse commerciële zender NBC de stekker uit het tienerdrama Freaks and Geeks. Terwijl het toen een rationele, op kijkcijfers gebaseerde beslissing was, lijkt het vandaag vooral een onbegrijpelijke misstap. Deze Amerikaanse high school show van loseridool Judd Apatowhad immers alles in huis om een ware hit te worden … als het tenminste niet vijftien jaar te vroeg was gemaakt. De losers van Freaks and Geeks waren niet die van de millenniumwende, maar die van vandaag: de sympathieke zonderling.

 

Cinema zonder thuisland

Dankzij de vele festivalselecties en prijzen klinkt de titel van Sahim Omar Kalifa’s kortfilm Baghdad Messi ondertussen bekend in de oren. Maar nu deze Vlaams-Koerdische kortfilm in de running is geweest voor een Oscar, reageren velen toch nog steeds verrast: ‘Bestaat er zoiets als Vlaams-Koerdische cinema?’

 

‘Knock Knock Knock’ – Spoon

Halfweg de plaat They Want My Soul lijktSpoon met het nummer ‘Knock KnockKnock’ haast verontschuldigend voor de deur van de hall of fame te schuifelen. Het Texaanse vijftal probeert immers al twintig jaar zieltjes te winnen. Toch blijven ze, behalve bij een trouwe schare muziekjournalisten, voor het grote publiek onbekend en onbemind.

Zijn de dagen van de muziekdocumentaire geteld?

De muziekdocumentaire is terug van weggeweest. Even leek het erop dat het genre was uitgezongen, maar sinds de Oscar voor beste documentaire twee jaar op rij naar een muziekfilm ging, vinden steeds meer rockumentary’s hun weg naar het grote scherm. Toeval of niet? De eigenzinnige docu-fictie 20,000 Days On Earth over Nick Cave, vanaf 29 oktober in de zalen, stemt alvast hoopvol.

 

‘Eyes To The Wind’ – The War On Drugs

Nostalgici vind je in alle maten en gewichten. De een verpakt zijn dosis jeugdsentiment als guilty pleasure, de andere als troost en houvast. Enkel de zelfverklaarde muziekkenner doopt zijn heimwee om tot de Waarheid. Hij gebruikt de tand des tijds als dooddoener, het heden als een doorslagje van. Gelukkig trekt The War On Drugs deze scheefgetrokken verhouding in Lost In The Dream weer recht. Met hun derde album is het immers heerlijk verdwalen in de tijd.

 

Walking apart together

Fuck Buttons: ‘Brainfreeze’

Het Israëlisch-Palestijns conflict in feit en fictie

Is het einde van de roadmovie in zicht?