Elk land heeft zijn landschap, maar Vlaanderen lijkt zo langzamerhand wel het Land Zonder Landschap. Een van de laatste kunstenaars die lyrisch in beeld heeft gebracht wat er ons van het Vlaamse landschap nog rest, is Thierry De Cordier. Die lyriek gaat niet toevallig gepaard met de Franse taal, maar voor zijn eindoordeel haalt De Cordier het Engels boven: ‘Fucking Flanders’!
Na What Painting Is (1998) schreef James Elkins in 2011 What Photography Is. Fotografie draait voor de Amerikaanse kunsthistoricus om een onvatbare wereld zonder mensen.
De anonieme Britse graffitikunstenaar Banksy is de Maradona van de beeldende kunst, die op zijn eentje de salonanarchisten naar huis speelt. In zijn beelden lichten hoop en schoonheid op. Met een schijnbaar gemak herstelt Banksy in één beweging een geloof in het beeld en in vrede, rechtvaardigheid en vrijheid. In al datgene waar de beeldende kunst zoveel slimme en zure bezwaren tegen heeft.
De relatie tussen wat we voor het gemak van spreken 'kunst' noemen en de populaire massacultuur zit in het slop. Om een of andere reden heeft de kunstwereld zichzelf met een aanzienlijk minderwaardigheidscomplex opgezadeld, en dat manifesteert zich vaak in compensatiedrang. Ironisch genoeg is het juist daardoor dat de kunst zich vaak van haar lelijkste kant laat zien, en haar eigen waarde verdoezelt. Toch hoeft kunst zich niet noodzakelijk krampachtig tot massacultuur te verhouden. Dat bewijzen alvast de schilderijen van de Belgische kunstenaar Marc Palmer (°1974), die met de massacultuur een ontspannen verhouding aangaan en daardoor veel beter zijn dan al die halfslachtige kunstwerken die gemaakt zijn om een soort afgunst te compenseren.
De vraag 'Ken ik u niet van ergens?' kent iedereen wel van ergens. Het is een van de meest banale vragen die een mens tijdens het verleidingsspel kan stellen. Origineel is anders. En laat het nu net die vraag zijn die met veel te grote regelmaat in ons beiden opkomt als we - graag verleid door kunst - naar veel jonge, hedendaagse beeldende kunst kijken. En dat terwijl in de kunstwereld het criterium 'originaliteit' in al zijn vormen tegenwoordig als een van de belangrijkste richtsnoeren lijkt te gelden. Logisch is anders.
In het voorjaar van 2005 stelde het SMAK de schilderijen en tekeningen van Michaël Borremans tentoon. Op het einde van datzelfde jaar presenteerde het Gemeentemuseum Helmond de schilderijen van de enkel als illustrator bekende James Avati. De verwantschap tussen het werk van Avati, gemaakt vanaf de jaren vijftig, en dat van Borremans, uit de eerste jaren van de eenentwintigste eeuw, maakt duidelijk hoe sterk ook vandaag het museum voor hedendaagse kunst het onderscheid cultiveert tussen 'illustratie' en 'kunst'. Het verschil in genre is slechts een oppervlakkig criterium wanneer men ontdekt wat de ware reden daarvoor is.
KONTRO
DANSEN
: Lars Van Kwakkenbos
Twee pubers kruipen in een constructie van Jan de Cock, die vlak voor Tate Modern staat. Ze doen hun best om erin te klauteren en na wat zoeken en klimmen staat één van de twee bovenop de constructie. Hoewel ze nog intact is, is er van haar monumentale schoonheid opeens niks meer over. De puber lacht. Hij heeft gewonnen.