Herbeluister de uitzending van Babel van woensdag 25 januari waarin redacteur Wouter Hillaert toelichting geeft bij ons nieuwe nummer!
Zoek
Herbeluister de uitzending van Babel van woensdag 25 januari waarin redacteur Wouter Hillaert toelichting geeft bij ons nieuwe nummer!
News Lab Apache en rekto:verso nodigen iedereen uit op het debat: Heeft cultuur de reguliere media nog nodig?
Analyses over de huidige cultuurberichtgeving in kranten en op radio en tv zijn er genoeg geweest. Krimpende recensies, groeiende personencultus, steeds minder kunst, steeds meer consumentenadvies. Culturele organisatoren en kunstcritici kunnen erover doorbomen tot ze honderd zijn. Maar wat stellen ze ertegenover? In dit debat laten we de reguliere media links liggen als een voldongen feit, en zoeken we het zelf uit.
woensdag 21 maart, 20 – 22.30 u, Antwerpen
Voor het derde jaar op een rij biedt rekto:verso een workshop kunstkritiek aan op het Theaterfestival. Schrijf je vóór 3 augustus in voor een fijne kijk- en schrijfweek!
De financiële crisis is veroorzaakt door het onverantwoord gedrag van bankiers en speculanten. Dat is de gangbare uitleg die ons gerust stelt. Want door de speculatie in te dijken en banken beter te reguleren komt alles terug in orde.
Rekto:verso lanceert in 2013 de R:VA, de 'Rekto:Verso Academy': een labo en projectruimte voor alternatieve vormen van online kunst- en cultuurkritiek. En zoekt daarvoor enthousiaste deelnemers.
Tijdens het MOOOV-filmfestival (www.mooov.be) in Turnhout biedt rekto:verso een zesdaagse workshop filmkritiek aan. Schrijf je vóór 20 maart in voor een intensieve kijk- en schrijfweek!
Met een dossier rond ‘Vlaanderen’ waagt dit nummer zich in het hol van de leeuw. Want over Vlaanderen spreken, anders dan over pakweg Limburg of Nederland, blijkt niet onschuldig. ‘En waarom niet België?’, zo reageerde de baas van een kunstencentrum prompt in een mail. ‘Hoor de zwarte laarzen voorbijmarcheren.’ We denken niet dat hij het over strakke motorbabes op de zeedijk had.
Rekto:verso vroeg vijftien culturele wereldburgers welke kunstenaar of creatie hen ooit iets fundamenteels deed beseffen over hun eigen westerse blik. Hun antwoorden lezen als een brede waaier gedachten over wijzigende culturele evidenties en verhoudingen.
Het is precies twintig jaar geleden dat Toni Morrison, als eerste Afro-Amerikaanse schrijfster, de Nobelprijs Literatuur in ontvangst mocht nemen. Haar oeuvre stond niet alleen voor de erkenning van een ‘authentieke’ zwarte gemeenschap en literatuur, Morrison maakte ook de westerse literaire praktijk extra zelfkritisch. Kort voor haar Nobelprijs schreef ze een scherp boekje dat de ‘witte cultuur’ naar zichzelf deed kijken. Playing in the Dark – Whiteness and the Literary Imagination analyseerde hoe alle grote Amerikaanse romans (van Twain, Melville, Hemingway) enkel rond blanke helden draaiden, en hoe die tegenover onuitgewerkte zwarte personages een zelfbeeld van macht, controle en onafhankelijkheid moesten handhaven. Vanuit haar dubbele bewustzijn doorprikte Morrison de constructie van een blanke onaantastbaarheid.
De eerste zwaluw die de lente maakt.
De kringelende dans van een sigaret.
‘Ruisseau’, Frans voor ‘beekje’, maar dan met kwikzilveren lenigheid.
Pierke Pierlala, de Gentse marionet.
Je vingertop over de iPad: speels, parmantig, nonchalant.
Rekto:verso vroeg aan een hele rist kunstenaars welk kunstwerk hun ideaal van lichtheid het beste weet te vangen. Hieronder hun antwoorden, even verschillend als inspirerend.