rekto:verso

Druk druk druk!

‘Het is allemaal de schuld van de prestatiemaatschappij!’ Dat hoor je wel eens. Het zijn de deadlines en de outputindicatoren. Het is de hoge druk om te scoren, het niet meer mogen falen. ‘Maar wat is er eigenlijk mis met presteren?’ Filosoof Dominiek Hoens wisselt met Barbara Raes van gedachten over verschuivende regels rond lukken en mislukken in de kunstensector. En toen viel het woord ‘zombies’…

 

Met de ‘L’ van Loserliteratuur

Als literatuur iets zegt over de werkelijkheid, dan geldt dat zeker voor jeugdboeken. De paradoxale populariteit van het losertypetje daarin wordt als een teken van de tijd gezien, maar klopt dat ook? Heeft de mislukkeling als literaire figuur niet een lange en meer wijdverspreide geschiedenis? Een verkenning, onder de bij pubers populaire uitdrukking – met wijsvinger en duim gestrekt voor het voorhoofd: ‘L’ is voor loser!

 

Wat van iedereen is, is van niemand

Wat met de federale instellingen van België? Er was een besparing van 20% voor nodig om ons aan hun bestaan te herinneren. Terwijl er in het rijkelijke geheugen dat ze herbergen, juist dringend geïnvesteerd dient. Deze tekst is de inleidende lezing van de tweede avond van de debatreeks 4x4, ‘cultuur onder rechts bestuur’, van CAMPO en rekto:verso, uitgesproken op 24 februari 2015. Een liefdesverklaring in oorlogstijd. 

 

Elk antwoord op ‘Wat is kunst?’ heeft een game als voorbeeld

In 2010 werd Heavy Rain uitgebracht, een ‘game noir’ dat velen beschouwden als een illustratie van een zich snel ontwikkelende tak van gameproductie, die naast gameplay ook inzette op artisticiteit en filosofie. Heavy Rain werd een commercieel succes én viel veelvuldig in de prijzen. Rekto:verso schreef dat games een serieus medium waren geworden, door de focus op behendigheid of simpele zwart-witverhalen te ontstijgen en de narratieve keuzemogelijkheden van het medium naar een nieuw niveau te tillen. Is dat wel zo? Wat maakt games vandaag tot een kunstvorm, en waarom hebben we überhaupt criteria nodig die bepalen welke games ernstig genomen moeten worden?

 

Iedereen een kunstenaar

In zijn boekje Iedereen een kunstenaar: over authenticiteit, kunstenaarschap en de creatieve industrie loopt Ruben Jacobs met zevenmijlslaarzen door de veranderende verhoudingen tussen kunst, samenleving en economie. Een bloemlezing van de meest relevante sociologische en filosofische literatuur mondt uit in een nieuw beeld van kunstenaarschap, voor iedereen die zich afvraagt wat de autonome kunst en de recente aandacht voor creativiteit in de economie eigenlijk met elkaar te maken hebben.

 

The Architecture of Error

Wat als de belangrijkste culturele en technologische ontwikkelingen van het twintigste-eeuwse modernisme nu eens niet het gevolg waren van strakke ideologische keuzes, maar voortkwamen uit een diepgewortelde, onuitgesproken angst? Een angst om de controle te verliezen en te mislukken? Dat is de prikkelende gedachtesprong waartoe The Architecture of Error ons uitdaagt.

 

Foto’s na de feiten

Honderd jaar na ‘de Groote Oorlog’ is oorlogsfotografie alom. Maar nergens zie je gewapend conflict in beeld gebracht worden als in Tate Modern in Londen. De indrukwekkende tentoonstelling Conflict, Time, Photography voert fotografie niet zozeer op als instrument van het geheugen, maar als voertuig van de verbeelding. Op de meeste foto’s is er van het gewelddadige incident zelf niets meer te zien. Je krijgt er alleen de sporen van, nazinderend in het heden. En dat is toch een heel andere manier om over conflict na te denken.

 

Pogingen tot gesprek. Waarom Louis Paul Boon en David Foster Wallace doelbewust tekortschieten

Elke schrijver wil een meesterwerk schrijven. Zelden slaagt hij daar ook daadwerkelijk in, mislukking is de regel. Ook in kunst geldt nu eenmaal de economische wet van de schaarste. Tegelijk bestaat ook het omgekeerde geval: meesterwerken die zichzelf presenteren als literaire fiasco’s. En juist daardoor meesterwerken zijn. Boeken die kracht putten uit hun zwaktebod. Louis Paul Boon schreef De Kapellekensbaan (1953), David Foster Wallace ‘Octet’ (Brief Interviews with Hideous Men, 1999). Meesterwerken die meesterwerken zijn precies doordat ze hun eigen mislukking boekstaven.

 

I'm sorry

I’m writing you to say, I’m sorry.

I’m sorry for all of it; the hurt, the anger, the sadness.

 

De weg naar succes, voor Broccoli en Bloemkool

Er is zoveel vraag naar succes dat succes zelf een markt is geworden. Een groeiende schare ‘succesmanagers’ voorziet voor al wie ervoor betaalt, een inspirerend aanbod aan lezingen, workshops en persoonlijk advies. De regels voor succes anno 2015: zij hebben ze in hun binnenzak. Wat zou ik daar als kunstenaar niet allemaal van kunnen leren? Tom Struyf nam contact met hen op, sprak met hen en zag het licht. Maar of dat licht ook de kunsten extra kan doen floreren?

 

Dossier

  In de kunsten hoef je niet ver te zoeken naar de positieve foutencultuur. Die koesteren kunstenaars zowat als hun huisfilosofie. Trial and error is de tweede natuur van kunst. Veel constructiever dan vrolijk koketteren met dat onvermogen is opnieuw op zoek te gaan naar die positieve foutencultuur die de kunsten altijd heeft gesierd. Waar zitten in onze sector de grote mankementen? En wat valt ervan te leren? Hoe vallen ze te keren?  

Advertentie

Hart boven Hard