rekto:verso

Over het verleden van het geloof in de toekomst

In het begin van de vorige eeuw was de blik van de westerse kunstenaar onwillekeurig voorwaarts gericht. Zelfs abstracte schilderkunst moest bijdragen tot de algemene vooruitgang, tot de vormgeving van een nieuwe wereld. De Brusselse Bozar en het Gentse Museum voor Schone Kunsten bevestigen én nuanceren dat hoge streven van de avant-garde met hun tentoonstellingen rond Theo van Doesburg en Marthe Donas.

 

Het rijk der liefde: Michael Hardt spreekt

We moeten onze angsten overwinnen. Want wie bang is, is volgens de Amerikaanse filosoof Michael Hardt niet in staat tot politieke actie. Gelukkig ziet Hardt overal ter wereld verzetshaarden die de ‘love of the people’ als alternatief poneren voor de angstcultuur. En neen: ‘Geloof in de liefde kan niet zomaar als naïef worden afgedaan.’

 

Moeder, waarom zijn wij bang?

Hoe leggen we het aan de kinderen uit? In tijden van terreur en vluchtelingen is dat geen sinecure. Gelukkig zijn er cultuurproducten op kindermaat die hun mogelijke angsten helpen bemiddelen. Of maken zij het alleen maar erger? Met kinderpsychiater Delphine Jacobs trokken we naar Zootopia, de jongste Disney, en Wa Wilder Man, jeugdtheater van Compagnie Barbarie. Allebei verbeelden ze onze angstcultuur tegenover het vreemde.

 

De vier benauwenissen van Europa

Vier beelden volstaan voor Milo Rau om de angsten van het Oude Continent in te vatten. Samen vormen ze voor de Duitse theatermaker (momenteel actueel met een stuk over Marc Dutroux met kind-acteurs) een boeketje Europa waar weinig fleurigheid uit spreekt. 'Europa verliest zijn verleden, maar zonder zicht op een toekomst.'

 

‘Flanders, state of the art’: handel ernaar

En als we in de grote cultuursubsidieslag nu eens gewoon puur strategisch zouden denken, in plaats van te redetwisten over de kunstenorganisaties die op de wip zitten? Vlaanderen is ‘State of the Art’. Omdat kunst & cultuur de eerste pijler van onze (internationale) reputatie zijn gebleken. Dan moeten Sven Gatz en de Vlaamse Regering toch niet lang nadenken over hun eindbeslissing? Dan zouden ze moeten debatteren over wie ze allemaal méér gaan geven, in plaats van minder.

 

Maandag 6 juni: doe de DUO DATES!

In Monty veilen we een reeks wervende voorstellen voor het Antwerpse kunstenveld. Ze komen van 15 culturele koppeltjes die we aan elkaar klonken voor een nieuwe dialoog. Maak je hun ideeën mee waar? De duo's gaan in gesprek over hun voorstellen, het publiek kan ze mee verfijnen en versterken. Verbeelding is een mooi begin, constructieve gesprekken zijn het einde! 

 

Stemmen in je oor: podcasts in Vlaanderen

Sinds we Serial hebben ontdekt, weet heel audiofiel Vlaanderen wat het woord podcast betekent. Of toch min of meer. Maar wat maakt podcast anders dan de goede, oude radio? En waarom rommelt het vooralsnog niet in ons taalgebied?

 

Een KUS voor de KVS!?

Onder Jan Goossens definieerde de KVS zich expliciet niet als Koninklijke Vlaamse Schouwburg, wel als Brussels stadstheater: als een artistiek huis voor een dynamische, kleurrijke en gelaagde stad. Alleen al voor die uitdagende ombuiging verdient de uitredende artistieke leiding van de KVS een dikke KUS. En wat wordt nu de stedelijke visie en dramaturgie van het nieuwe ensemble? Een terugblik op het afgelopen traject kan het nieuwe open ensemble van Michael De Cock wapenen voor de mogelijke valkuilen en uitdagingen die de KVS en Brussel te wachten staan. 

 

Masterclass: Leuven Kritiek

Van oktober 2016 tot april 2017 geeft rekto:verso een masterclass kunstkritiek aan acht critici-in-spe met een Leuvense link, in samenwerking met STUK, 30CC en KU Leuven. We laven ons een jaar lang aan dans, theater en beeldende kunst. Doe je mee? Meld je aan voor 1 juni!

 

Mozes en de berg: beeldende kunst in de gemeente

Professioneel theater en professionele muziek vind je overal in Vlaanderen nog altijd gewoon om de hoek: in het cultuurcentrum, in het jeugdhuis, ’s zomers op de wei. Maar hedendaagse beeldende kunst die verder gaat dan het werk van amateurkunstenaars uit de eigen regio? Dat bieden maar weinig cultuurcentra aan. Al zit het lokale aanbod van beeldende kunst in de lift, er blijft in het achterland een achterstand. Valt die in te halen?

 

Dossier

  Dit nummer bevraagt angst als een gedeelde cultuur, vanuit kunst en andere culturele uitingen. Directe aanleidingen vormden de nasleep van de aanslagen in Parijs en Brussel. De schema’s blijven dezelfde: eerst collectieve consternatie, dan troost bij elkaar, vervolgens het vaste rondje van verklaringen, verwijten en vingerwijzingen, terwijl de rook over de slachtoffers optrekt. Valt daar überhaupt nog iets aan toe te voegen? Minstens dit: dat angst meer is dan een blanke Europese ervaring.  

Advertentie