rekto:verso

De dubbele tong van Johan Swinnen

Een beetje verloren tussen de verkiezingen en het aantreden van de nieuwe Vlaamse regering verscheen De teen van Heraclitus & het penseel van Teniers. Met dat boek wil Johan Swinnen ‘ondernemend denken over cultuur in Vlaanderen’. In realiteit biedt zijn werkstuk twee geschriften door elkaar: een kunstzinnige autobiografie en een verknipt cultuurprogramma van N-VA. Die mix van ‘ik’ en ‘wij’ maakt het allemaal nogal verwarrend. Welke toekomst ziet Swinnen nu juist voor het Vlaamse cultuurbeleid? 

 

Musea nemen de wijk: Louvre-Lens

Er lijkt geen einde te komen aan grote Europese musea die een filiaal neerplanten in sociaal-economisch verkommerde gebieden. Toen in december 2012 het Louvre-Lens de deuren opende, haalden politici uit het Noord-Franse mijnbekken opgelucht adem. Na hevig lobbywerk en 150 miljoen aan investeringen was het museum een feit. De pendant van het Parijse Louvre moet de motor worden voor de heropleving van een streek die zware economische klappen heeft gekregen.

 

Van ‘wat dan nog?’ naar ‘wat nu?’

Heeft het eeuwige relativisme zijn beste tijd gehad? In het Vlaamse theater is er alvast iets aan het verschuiven: weg van afstandelijke ironie, richting persoonlijk engagement. Vooral jonge makers kijken met een open blik opnieuw de wereld in, op zoek naar een sprankeltje betekenis. Waarin ligt het verschil met de twee generaties voor hen?

 

De cultuurvisie van de Vlaamse moedermaatschappij

Kan de cultuursector al iets opmaken uit het nieuwe regeerakkoord? Binnen het luik ‘cultuur’ duiken wel een paar nieuwe accenten, maar geen grote verrassingen op. De meer ingrijpende implicaties voor cultuur staan dan ook elders in het akkoord van Bourgeois I. Vooral het ideologische kader waarbinnen de kunsten zich de komende vijf jaar zullen moeten zien te handhaven, belooft een kuitenbijter te worden.

 

Leerrijke cultuurstrijd in Frankrijk

Het belooft een boeiende Franse cultuurzomer te worden. Niet zozeer vanwege de geplande artistieke activiteiten, wel door de strijdbaarheid waarmee de Fransen opkomen voor rechtvaardige arbeidsvoorwaarden in de cultuursector, en voor iedereen met een discontinue job. Vele Franse zomerfestivals krijgen een ‘aangepast’ programma. Heel wat acties vestigen de aandacht op de precaire situatie van de cultuurwerkers, door het vermagerings- en vermarktingsbeleid dat de Franse overheid wil doorvoeren. 

 

Vechten voor de show

Voor de modale toeschouwer leek theatermaker Marijs Boulogne een beetje van het podium verdwenen, sinds ze in Excavations (2004-2007) met een gehaakte baby door het land toerde. Niets is minder waar. De jongste jaren vertoefde Boulogne in zweterige worstellokalen, waar ze met catchers – mannen én vrouwen – op zoek ging naar de kunst achter Lucha Libre. Spektakelworstelen als een nieuwe artistieke discipline?

 

Sven Gatz en Guy Gypens in gesprek: cultuur en politiek - één strijd?

Drie jaar geleden had rekto:verso een gesprek met Sven Gatz, kersvers cultuurminister, en Guy Gypens, directeur van Kaaitheater. Over de kern van cultuurbeleid, nota bene. Hoe moet de politiek zich verhouden tot de diverse vormen van cultuur in de samenleving? En hoe maakt cultuur zich in die samenleving waar, wat is haar belang? Lees hun dubbelgesprek hier opnieuw.

 

Rekto:verso zoekt zakelijk leider

Rekto:verso  is op zoek naar een halftijdse zakelijke kracht, voor strategisch management, het verwerven van inkomsten en de financiële opvolging van de werking. Het gaat om een bezoldigde functie. Solliciteren kan tot 17 augustus. Hier de vacature.

 

Achille Mbembe: hoe kunst de toekomst voedt

Afrikaanse kunst kan de kunst van de eenentwintigste eeuw worden. Dat gelooft Achille Mbembe, auteur van onder meer  Critique de la raison Nègre (2013) en hoogleraar aan de universiteit van Johannesburg. In zijn pleidooi voor een nieuw denken over en vanuit Afrika spelen kunstenaars een prominente rol. ‘De kracht van kunst om te tonen dat de dingen niet moeten zijn zoals ze zijn, is nog lang niet uitgeput. Of toch niet in Afrika.’

 

Castellucci: ‘Artistieke vrijheid bestaat niet’

Drie jaar na zijn bejubelde Parsifal is Romeo Castellucci terug in De Munt, voor Orphée et Eurydice. Al wie deze enscenering van Glucks bekendste opera medio mei in première zag gaan op de Wiener Festwochen, was vooral onder de indruk van wat de Italiaanse regisseur doet met de rol van Euridice. Orpheus’ geliefde, neergedaald in het rijk der doden, wordt vertolkt door een comapatiënte, vanuit het ziekenhuis. ‘Toch is het geen reality show, noch een vorm van ziekelijk voyeurisme’, aldus Castellucci.

 

  Eén minuut stilte is een cliché. Twee minuten stilte een ontwenning. En drie minuten stilte? Een revelatie. Voor wie die openbaring niet aankan, is er nog altijd ons themadossier. Vijftig pagina’s, honderdvijftig minuten, tweeënhalf uur over iets ongehoords in de volheid van onze levens: de stilte.