18 augustus 2010 (MO) - Theatermaker Michael De Cock, ‘t Arsenaal, Union Suspecte en Walpurgis sloegen de handen in elkaar om een voorstelling te maken waarin de hedendaagse migratie centraal staat. Een voorstelling dus die zich aan de schaduwrijke onderkant van de samenleving afspeelt. Na succesvolle reeksen in Oostende (Theater aan Zee) en Antwerpen (de Zomer van Antwerpen) is Haven 010 klaar om in de rest van het land te toeren.

auteur Christophe Van Eecke
rubriek film

Toen Christoph Schlingensief (Oberhausen, 1960) net als zijn idool Rainer Werner Fassbinder tot tweemaal toe werd afgewezen voor de filmacademie, besloot hij op eigen houtje films te maken. Sinds Tunguska -Die Kisten sind da (1984) heeft hij in ware guerillastijl een klein dozijn films gedraaid, van het obscene Menu Total (1986) dat op de Berlinale 1986 werd uitgefloten tot de groteske parodieën United Trash (1995) en Freak Stars 3000 (2003). De kern van zijn filmwerk is echter zijn beruchte Duitsland-trilogie waarin hij afrekent met het steeds minder latente neofascisme in Duitsland. Deze hysterische politieke parabels zijn pareltjes van obscene wansmaak. Vandaag, vijftien jaar na datum, zijn ze ook profetisch gebleken: vlijmscherpe analyses van de race naar rechts in een Europa dat stilaan uit zijn multiculturele voegen barst. Als men ze in het perspectief van Schlingensiefs politieke podiumacties plaatst, zijn deze films bovendien het kernstuk van een verrassend frisse visie op die verrechtsing. Provocateur extraordinaire of niet, Schlingensief is de laatste Meester uit Duitsland die te vuur en te zwaard de nazi's komt bevrijen.

auteur Max Glauner
rubriek beeldende kunst

De beruchte Duitse mediakunstenaar Christoph Schlingensief is tegenwoordig aan de slag in het Weense Burgpodium en in het al even opgedirkte Festspielhaus Bayreuth. Zojuist ensceneerde hij in de jungle van het Braziliaanse Manaus De Vliegende Hollander van Wagner. Van Wagner! Is het enfant terrible van het Duitse culturele leven plots mainstream geworden? Schijn bedriegt.

Het is eindelijk zover. Het onafhankelijke Congo viert zijn vijftigste verjaardag. In dit zomernummer belichten we niet nog maar eens ‘onze ex-kolonie’, maar de herdenkingshype zelf. De aandacht voor Congo was dit voorjaar in België massaler dan de voorbije vijftig jaar samen. Wat vertelt dat over onszelf en onze culturele omgang met Congo? We duiken opnieuw in de Congostroom, belichten de herdenking vanuit het buitenland en gaan ook op zoek naar de blik van de Congolezen zelf.