rekto:verso

Leerrijke cultuurstrijd in Frankrijk

Het belooft een boeiende Franse cultuurzomer te worden. Niet zozeer vanwege de geplande artistieke activiteiten, wel door de strijdbaarheid waarmee de Fransen opkomen voor rechtvaardige arbeidsvoorwaarden in de cultuursector, en voor iedereen met een discontinue job. Vele Franse zomerfestivals krijgen een ‘aangepast’ programma. Heel wat acties vestigen de aandacht op de precaire situatie van de cultuurwerkers, door het vermagerings- en vermarktingsbeleid dat de Franse overheid wil doorvoeren. 

 

Vechten voor de show

Voor de modale toeschouwer leek theatermaker Marijs Boulogne een beetje van het podium verdwenen, sinds ze in Excavations (2004-2007) met een gehaakte baby door het land toerde. Niets is minder waar. De jongste jaren vertoefde Boulogne in zweterige worstellokalen, waar ze met catchers – mannen én vrouwen – op zoek ging naar de kunst achter Lucha Libre. Spektakelworstelen als een nieuwe artistieke discipline?

 

Rekto:verso zoekt zakelijk leider

Rekto:verso  is op zoek naar een halftijdse zakelijke kracht, voor strategisch management, het verwerven van inkomsten en de financiële opvolging van de werking. Het gaat om een bezoldigde functie. Solliciteren kan tot 17 augustus. Hier de vacature.

 

Achille Mbembe: hoe kunst de toekomst voedt

Afrikaanse kunst kan de kunst van de eenentwintigste eeuw worden. Dat gelooft Achille Mbembe, auteur van onder meer  Critique de la raison Nègre (2013) en hoogleraar aan de universiteit van Johannesburg. In zijn pleidooi voor een nieuw denken over en vanuit Afrika spelen kunstenaars een prominente rol. ‘De kracht van kunst om te tonen dat de dingen niet moeten zijn zoals ze zijn, is nog lang niet uitgeput. Of toch niet in Afrika.’

 

Summerschool Kunstkritiek zoekt critici

Voor het vijfde jaar op een rij biedt rekto:verso ook in 2014 een workshop kunstkritiek aan op het Theaterfestival. Schrijf je vóór 15 juli 2014 in voor een fijne kijk- en schrijfweek!

 

Castellucci: ‘Artistieke vrijheid bestaat niet’

Drie jaar na zijn bejubelde Parsifal is Romeo Castellucci terug in De Munt, voor Orphée et Eurydice. Al wie deze enscenering van Glucks bekendste opera medio mei in première zag gaan op de Wiener Festwochen, was vooral onder de indruk van wat de Italiaanse regisseur doet met de rol van Euridice. Orpheus’ geliefde, neergedaald in het rijk der doden, wordt vertolkt door een comapatiënte, vanuit het ziekenhuis. ‘Toch is het geen reality show, noch een vorm van ziekelijk voyeurisme’, aldus Castellucci.

 

Geachte Jerome David Salinger

Deze brief ga je nooit lezen. Niet alleen omdat je dood bent. Als je in leven was, dan nog had je deze brief nooit gelezen. Dat komt namelijk — en dat zeg ik tegen u, dames en heren, want Salinger weet dit al — dat komt, omdat Salinger zich in de jaren zestig terugtrok uit het publieke leven en uiteindelijk stopte met publiceren. Hij gaf geen interviews meer en leidde een teruggetrokken bestaan op een geheime plaats. (uitgesproken op de presentatie van rekto:verso nr 62 in Passa Porta, 3 juni 2014)

 

De tong

Het gebeurde toen de oude toneelspeler zijn vijfenzeventigste verjaardag zou vieren. Hoe oud hij in werkelijkheid was wist niemand, maar zijn collega’s hadden erop aangedrongen nu iets voor hem te doen voor het te laat was. Hij kon er 70 maar ook 95 zijn. Zijn gestel was broos en het scheen iedereen toe dat dit altijd al het geval was geweest, maar zeker wisten ze het niet. (uitgesproken op de presentatie van rekto:verso nr 62 in Passa Porta, 3 juni 2014) 

 

Je laat een blad vallen

Je neemt een blad papier en je laat het vallen. Je bukt je, je handen rapen het op. Je laat het weer vallen, je knieën buigen zich en je vingers rapen het op, je kuitspieren duwen je ogen omhoog, die moeilijk het onderscheid kunnen maken tussen het verschil: een blad leeg papier of een leeg blad papier. (uitgesproken op de presentatie van rekto:verso nr 62 in Passa Porta, 3 juni 2014) 

 

4x4 - tijd voor solidariteit

Als de verkiezingsstrijd één inzicht bijbracht, dan wel dat het kunstenveld last heeft met zijn stem. Die wordt te weinig gehoord door de politiek, zo klonk het vaak. Hebben alle cultuurdebatten en publiekscampagnes voor kunst daar iets aan verholpen? Het probleem ligt twee keer dieper, leerde het laatste 4x4-debat van CAMPO en rekto:verso. De stem van de sector is lang niet altijd die van de individuele kunstenaar, én ze klinkt te vaak alleen voor eigen winkel.

 

  Eén minuut stilte is een cliché. Twee minuten stilte een ontwenning. En drie minuten stilte? Een revelatie. Voor wie die openbaring niet aankan, is er nog altijd ons themadossier. Vijftig pagina’s, honderdvijftig minuten, tweeënhalf uur over iets ongehoords in de volheid van onze levens: de stilte.