rekto:verso

Stemmen in je oor: podcasts in Vlaanderen

Sinds we Serial hebben ontdekt, weet heel audiofiel Vlaanderen wat het woord podcast betekent. Of toch min of meer. Maar wat maakt podcast anders dan de goede, oude radio? En waarom rommelt het vooralsnog niet in ons taalgebied?

 

Een KUS voor de KVS!?

Onder Jan Goossens definieerde de KVS zich expliciet niet als Koninklijke Vlaamse Schouwburg, wel als Brussels stadstheater: als een artistiek huis voor een dynamische, kleurrijke en gelaagde stad. Alleen al voor die uitdagende ombuiging verdient de uitredende artistieke leiding van de KVS een dikke KUS. En wat wordt nu de stedelijke visie en dramaturgie van het nieuwe ensemble? Een terugblik op het afgelopen traject kan het nieuwe open ensemble van Michael De Cock wapenen voor de mogelijke valkuilen en uitdagingen die de KVS en Brussel te wachten staan. 

 

Masterclass: Leuven Kritiek

Van oktober 2016 tot april 2017 geeft rekto:verso een masterclass kunstkritiek aan acht critici-in-spe met een Leuvense link, in samenwerking met STUK, 30CC en KU Leuven. We laven ons een jaar lang aan dans, theater en beeldende kunst. Doe je mee? Meld je aan voor 1 juni!

 

Ga je angst te lijf

De Zuid-Afrikaanse kunstenaar Kendell Geers staat bekend om zijn rauwe, confronterende en establishment ondermijnende werk. Met de installatie ‘Ten Senses Cited’ neemt hij deel aan Hacking Habitat, een tentoonstelling in een voormalige gevangenis in Utrecht. In een gesprek over angst en hoe die ons wordt aangesmeerd, pleit Geers voor een radicale subjectiviteit, waarbij we niet langer vies zijn van ons eigen lichaam.

 

Mozes en de berg: beeldende kunst in de gemeente

Professioneel theater en professionele muziek vind je overal in Vlaanderen nog altijd gewoon om de hoek: in het cultuurcentrum, in het jeugdhuis, ’s zomers op de wei. Maar hedendaagse beeldende kunst die verder gaat dan het werk van amateurkunstenaars uit de eigen regio? Dat bieden maar weinig cultuurcentra aan. Al zit het lokale aanbod van beeldende kunst in de lift, er blijft in het achterland een achterstand. Valt die in te halen?

 

De inheemse schaduw van Edith Dekyndt

In Wiels loopt tot 24 april de reizende tentoonstelling Ombre Indigène van de Waalse kunstenares Edith Dekyndt. Ze toont er installaties, projecties en schilderkunstige abstracties. Wat ligt daar op een beschimmeld wandtapijt? Kan een bacterie ons leven veranderen?

 

De kunsten in de nevelstad van morgen

Hoe krijgen we ons werk bij een publiek, ook buiten de grote steden? Het is lang geen nieuwe vraag, maar sinds kort hangt er over het antwoord een zeker crisisgevoel. In het Vlaamse kunstenveld groeit de bezorgdheid over de presentatiemogelijkheden op lokaal vlak. De vanzelfsprekendheid dat je iets maakt en er dan mee gaat toeren door het land, vertoont scheurtjes. Wat is het probleem? Tussen 15 april en 15 mei publiceren Kunstenpunt en rekto:verso cijfers, analyses en indrukken vanuit de praktijk. 

 

Live optreden staat onder druk

Zonder luisteraars geen muziek. Voor verreweg de meeste bands, muzikanten, ensembles en orkesten is dat de harde wet van de muzikale praktijk: hoe breng je je werk zo aan de man dat er ook van te leven valt? De platenverkoop keldert, streamingdiensten bieden geen soelaas en ook subsidies lopen terug. De jongste jaren week de muzieksector massaal uit naar één bastion dat de muzikale kaalslag overleefde: het live optreden. Maar ook dat komt nu, van pop tot klassiek, onder druk te staan. 

 

Open brief aan Jan Fabre

In februari werd Jan Fabre door Grieks cultuurminister Aristides Baltes (Syriza) benoemd tot artistiek directeur van het Festival van Athene, van 2016 tot 2019. Afgelopen vrijdag nam hij alweer ontslag. Hoe is Fabre erin geslaagd om het in minder dan twee maand te verknoeien? Daar heb ik een paar vragen over. 

 

Seksisme in de Belgische film

Vrouwen en mannen gelijkwaardig? Niet in de Belgische film. Gewoon tellen volstaat om te zien dat de VN-millenniumdoelstelling om tegen 2015 de positie van vrouwen te versterken, nog lang niet is gehaald op het witte doek. De laatste veertig Belgische films tot halfweg 2015 tonen dubbel zoveel mannelijke dan vrouwelijke hoofdpersonages, maar wel drie keer meer naakte vrouwen dan naakte mannen. In de meerderheid van de Belgische films gaat een gesprek tussen twee vrouwelijke personages alleen over mannen.

 

Dossier

  Valt er met meer nuance naar populaire cultuur te kijken dan ze meteen te veroordelen of ze juist kritiekloos te omarmen? Dit nummer reikt van Jommeke tot Marc Coucke, van Adele tot Bevergem. Met een ommetje langs Geraardsbergen.  

Advertentie