rekto:verso

‘Wij mogen nog rare dingen doen’

Als er in Vlaanderen zoiets bestaat als culturele diplomatie, dan stopt ze hopelijk niet bij het pensioen van Dorian Van der Brempt. Ooit organiseerde hij seminaries over de badkamer van de toekomst, de voorbije tien jaar was hij de sterkhouder van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren. Pragmaticus of romanticus? In elk geval de trotse bezitter van een eigenzinnige kijk op drie decennia cultuurwedervaren: ‘Er zijn vele politici die het zelfvertrouwen van kunstenaars kunnen gebruiken.’

 

Kunst op de VRT 3: de stille dood van Cobra

Toen mediaminister Sven Gatz voor 2015 een besparing van 17,8 miljoen aankondigde voor de openbare omroep, besliste de VRT dat onder meer cultuurwebsite Cobra.be kind van rekening zou worden. De te verwachten vernietigende storm reacties uit culturele hoek bleef echter uit. Waar liep het mis? En hoe wil opvolger Canvas.be vanaf 24 augustus de harten veroveren?

 

Kunst op de VRT 2: de Passie van de Meester

Terwijl het vernieuwde Canvas cultuur terug moet doen pronken op de openbare omroep, zijn de wonden in het steekspel tussen VRT, geschreven pers en cultuursector nog niet helemaal gelikt. Overschrijden de dominante argumenten in het aloude debat niet stilaan hun houdbaarheids-datum? Zeker zo relevant als ‘wat de VRT allemaal niet meer doet’, is het kunstenaarsbeeld dat op de buis wordt uitgedragen in wat de VRT wél nog doet. Hier de analyse van een politicus, een kunstenaar, een cultuursocioloog, een ex-medewerker, een communicatiewetenschapper en twee netmanagers. 

 

Kunst op de VRT 1: was het vroeger beter?

Met de vernieuwing van Canvas op 24 augustus begint alweer een nieuw hoofdstuk in het huwelijk tussen de openbare omroep en zijn culturele opdracht. Die relatie verliep niet altijd zonder kleerscheuren, maar intussen houdt ze toch maar mooi zestig jaar stand. Levert dat decennialange besnuffelen van verschillende formats eindelijk de juiste formule op voor een geslaagde kunstberichtgeving op de VRT? Of hebben de sceptici gelijk en toont die geschiedenis van aantrekken en afstoten dat beide media onverenigbaar blijven? Een terugblik loont.

 

Eriek Verpale: inkt voor de verminkten

Hij droeg een hoed, maar schreef over kleine mensen en over de dingen die voorbijgaan. Met Eriek Verpale stierf op 10 augustus 2015 een tedere en lieve man, maar ook een auteur die totaal ten onrechte in de vergetelheid sukkelde. Al wist hij zelf al: ‘En als we dood zijn / groeit er gras op onzen buik / gras op onzen buik.’ 

 

Fotografie als bewijslast in tijden van ongeloof

Le Bal, het door Raymond Depardon opgerichte centrum voor documentaire fotografie te Parijs, viert haar vijfjarige bestaan met een overdonderende tentoonstelling over de bewijskracht van fotografie. Onder het mom ‘zien is geloven’ onderzoekt deze expo de voorwaarden waaronder fotografie als bewijs kan dienen voor misdaad in de breedste zin van het woord. In tijden van breed gedeeld wantrouwen in de waarheidsgetrouwheid van het beeld, komt deze tentoonstelling als geroepen.

 

Zomerfestivals: vrij buiten met theater

Over zomerfestivals werd lang wat meewarig gedaan. Goedkope vakantiecultuur voor dummies, heette het. Die tijd is voorbij. Zomerfestivals hebben nu ‘iets’ waar het hele kunstenveld op zoek naar is: verankering, generositeit, trouw publiek. Vanwaar hun succes? Wat is hun toegevoegde waarde? Rekto:verso zette Theater Aan Zee, Zeeland Nazomerfestival en Theaterfestival Boulevard rond één tafel. ‘Zonder op de knieën te gaan, hebben we een heel toegankelijke context gecreëerd voor veel complex werk.’

 

De projectsubsidies zijn weer de pineut

We hebben uw aanvraag voor een beurs of projectsubsidie positief bevonden, maar de subsidie zelf krijgt u niet. Die paradoxale boodschap viel deze week in de mailbox van maar liefst 80 organisaties en individuele kunstenaars. Getekend: cultuurminister Sven Gatz. Blijkbaar zit er (alweer) te weinig geld in de projectenpot. Maar waarom krijgen zeven negatief geadviseerde organisaties dan weer wel geld? 

 

Arsonic: een stilteplek voor muziek

Geluid wordt alsmaar ruwer, ons gehoor verliest zijn verfijning. Wat zegt dat over onze westerse cultuur? Hoe kan je opnieuw plek maken voor de intieme klank, zuiver en warm? Met Arsonic opende orkestleider, cellospeler en componist Jean-Paul Dessy in Mons een compacte concertzaal waar je elke zucht van het instrument hoort. Ook in de stiltekapel ernaast, met indirect licht vanaf het plafond, daalt de rust over je neer. ‘In de wereld buiten gaan we uit ons dak, maar hier worden de brokken gelijmd.’ 

 

De welvaartsstaat: de antithese van kunst?

Is ze er nog, of zijn we ze onherroepelijk kwijt? Heeft ze ons ontvoogd, of juist passief gemaakt? Steevast wordt de welvaartsstaat bediscussieerd als een louter sociaaleconomisch fenomeen, als een constructie van lusten en lasten. Maar de afdruk van de welvaartsstaat op ons bestaan gaat veel dieper en breder, leert de zomertentoonstelling van M HKA. De welvaartsstaat legt van het westerse verzorgingsmodel ook de paradoxen bloot.

 

Dossier

  Dit nummer doet een poging om onszelf opnieuw te inspireren. Verzet waartoe? Verzet waartegen of waarvoor? En vooral: hoe? Kunnen de kunsten het klassieke verzet verzetten? Elk artikel onderzoekt een andere vorm van mogelijk verweer.  

Advertentie

Hart boven Hard