rekto:verso

Zijn de dagen van de muziekdocumentaire geteld?

De muziekdocumentaire is terug van weggeweest. Even leek het erop dat het genre was uitgezongen, maar sinds de Oscar voor beste documentaire twee jaar op rij naar een muziekfilm ging, vinden steeds meer rockumentary’s hun weg naar het grote scherm. Toeval of niet? De eigenzinnige docu-fictie 20,000 Days On Earth over Nick Cave, vanaf 29 oktober in de zalen, stemt alvast hoopvol.

 

Echo’s redding. Twee onbeantwoorde brieven aan Ana Torfs

Ana Torfs komt thuis. In WIELS, het Centrum voor Hedendaagse Kunst in haar eigenste Brussel, blikt ze deze herfst terug op de oogst van haar artistieke omzwervingen in de voorbije vijf jaar: zes installaties waarvan slechts één eerder in België te zien was en waaronder ook één nieuwe, in de meest uiteenlopende media (van fotografie tot jacquardtapijt), altijd met tekst als basis. Hun uiterste diversiteit toont ook wat hen intiem verbindt: een onderzoek naar bronnen waarin de wereld zoals we die ons rationeel en geordend voorstellen als een fantasmagorie verschijnt, een even systematisch als denkbeeldig discours. Torfs ontrafelt zijn textuur, weeft weer samen tot een ander beeld, een andere geschiedenis, een spiegel van onze alteriteit. In de narcistische alleenspraak van de westerse rede speurt Torfs naar een oorspronkelijke meerstemmigheid – een echo van wat de nimf Echo ooit deed – door haar raison haast dwangmatig te hernemen. In die zin vindt Torfs’ zeer gestileerde, methodische werk in Echolalia, zoals de terugblik heet, ook een nieuwe bestemming, te beginnen met Displacement (2009). Net door het te hernemen, terug van zijn reis door de wereld, begint haar werk nu zelf meerstemmig te zingen. Ana Torfs komt thuis, Ana Torfs komt thuis. Met elke herhaling vindt ook een lichte verschuiving plaats. Het enige wat je kunt doen, is resoneren. Met enkele brieven. ‘Elk verhaal vertelt van een reis.’

 

Over Jean Schwind en de pastiche die kunst werd

Het Gentse S.M.A.K. brengt met de retrospectieve Schwind Foundation een overzicht van de praktijk van Jean Schwind: een tegendraadse figuur die zich aan het begin van de jaren 1970 met een reeks artistieke ‘toe-eigeningen’ in de marge begaf en die het artistieke systeem van binnenuit wilde ontmantelen. Deze auteur van anti-kunst blijkt vandaag echter zelf één van de schakels in de Belgische kunst. Of hoe de beeldenstormer zelf tot kunstenaar verwerd.

 

De opstandige Rus

In het Russische drama Leviathan (2014) bindt een man de strijd aan met een lokale burgemeester en diens corrupte onteigeningsplannen. Van dit sombere dorpsverhaal brouwt regisseur Andrej Zvjagintsev een vernietigende en bij momenten verrassend grappige parabel over een monsterachtig systeem dat even meedogenloos als onverschillig is. Voor zijn film nam Zvjagintsev de roebels van de Russische regering in dank aan, maar tegelijk zet hij diezelfde machtshebbers subtiel te kijk.

 

Kids only? 'Meer als het klikt' van Dominique Goblet en Kai Pfeffer

Met hun zowel grafisch als narratief verrassende striproman Meer als het klikt onderstrepen Dominique Goblet en Kai Pfeffer de toenemende maturiteit van het stripverhaal. Een van de vele troeven van Meer als het klikt ligt in de subtiele manier waarop de kindertijd bekeken wordt. Het boek overstijgt zo moeiteloos de historische band tussen strips en infantiliteit.

 

JUL.10, 2014

Nu de Japanse kunstenaar uit de hoogdagen van de conceptuele kunst is overleden, staat het oeuvre van On Kawara vrijwel geheel in het teken van tijd en sterfelijkheid. Zijn werk blijft de vergankelijkheid van ons bestaan aftasten. Een reflectie over de beleving en de noodzaak van actuele memento mori.

 

Rekto:verso gaat op bosklas, wil je mee?

De tijden zijn even onzeker als boeiend, zowel in de cultuursector als in de samenleving. De oude antwoorden voldoen niet meer, het is nu aan een nieuwe generatie. Hoe kan en moet het anders? Rekto:verso nodigt 40 andere zielen van max 40 jaar uit om zich vier dagen terug te trekken in de bossen: van 8 tot 11 januari 2015, in Noord-Frankrijk. Dit is een experiment in een collectief gesprek, op zoek naar nieuwe antwoorden. Wil je mee? Meld je aan voor 3 november, dan stellen wij een evenwichtige groep samen. Omdat iedereen hetzelfde aanvoelt, maar er een kader mist om dat te delen.

 

Zand

Het schilderij is van Pierre Bonnard, heet L'enfant au pâté de sable en laat een kind zien met een emmertje en een schopje. Het kind zit op een zonovergoten binnenplaats en is verdiept in zijn handeling: spelen met zand. Het is er alleen en weet niet dat het geschilderd wordt. Het is nietsvermoedend.

 

Het verkeerde eind van Jo Libeer

‘De cultuursector moet voor de spiegel gaan staan’, stelde Jo Libeer, gedelegeerd bestuurder van werkgeversorganisatie VOKA op 8 oktober in De Standaard. Want: ‘Zonder subsidies heb je toch ook cultuur?’ Dat is natuurlijk om reactie vragen. Hier drie antwoorden, van zowel kunstenaars als cultuurbeschouwers. 

 

Hoe Calimero een kanarie werd

Elke maker of organisator die ooit het volwassenentheater inruilde voor het jeugdtheater, heeft van zijn omgeving dezelfde vragen gekregen. Een beetje stamelend worden ze geformuleerd. Of jeugdtheater wel serieus genoeg is. Of het toch niet een beetje een stap terug is. Of het niet te soft is. Of, kortom, het jeugdtheater wel goed genoeg is en artistiek wel hoog genoeg aangeschreven staat. Maar zijn het niet de vragenstellers die achterlopen, in plaats van het jeugdtheater? Lopen de kinderkunsten niet op vele vlakken juist voorop?

 

  Sinds we het kind zijn gaan bekijken als een aparte vorm van mens, bestaat er zoiets als kindcultuur: een specifiek aanbod voor en met jonge snaken. Zoom je daarop in, dan lees je niet alleen de grote wereld van vandaag in het klein, maar zelfs de toekomst. Waar moet het heen met ons nageslacht? Een dossier vol kindbeelden en cultuur voor kids, door en voor volwassenen die ze uitknijpen.  

Advertentie