rekto:verso

Schrijven vanuit de vuurlinie: Ivo Ferreira’s Cartas da Guerra

Keer op keer hebben schrijvers en filmmakers kunst gepuurd uit de gruwel van de oorlog. Hoewel cinema met oorlogsfilms als All Quiet on the Western Front en Full Metal Jacket zijn artistieke horizon verlegde, blijft ‘de oorlog’ grotendeels beperkt tot een handvol conflicten. Getuigenissen van de dekolonisatieoorlogen zijn nog altijd een zeldzaamheid. Alleen al daarom is Cartas da Guerra van Ivo Ferreira een opmerkelijke film. Nu te zien op het MOOOV filmfestival en in de bioscoop.

 

Beste Louis de Rouvroy, hertog van Saint-Simon,

Elke vrijdag schrijft een van onze vijf vaste online correspondenten een brief aan iemand. Deze week pleit Leen Huet, vanuit over haar lectuur van de eerste 300 pagina’s van de Mémoires van Sint-Simon (nog 7700 te gaan), voor minder sociale media en meer historische afstand.  

 

Improviseren met zwaartekracht

Een dubbelgesprek met Anne Teresa De Keersmaeker en Salva Sanchis 
 
‘Het is elke avond anders, en toch is elke avond dezelfde.’ Met hun nieuwe productie A Love Supreme keren Salva Sanchis en Anne Teresa De Keersmaeker terug naar een oude liefde. In 2005 maakten – schreven, improviseerden – ze al een eerste versie van hun gedanste interpretatie van Coltranes meesterwerk ‘A Love Supreme’ (1964). Het basisprincipe is hetzelfde gebleven: vier dansers die elk een van de leden van het Coltranekwartet dansend dubbelt. Ook nu is het onmogelijk te zeggen waar de schrifturen van deze twee erg verschillende gelijkgestemden in elkaar overgaan, waar de choreografie stopt en de improvisatie verder gaat.
 

Animatie in Vlaanderen (3): klopt de rekening?

Een animatiefilm realiseren kost enorm veel geld. Waar vind je dat in Vlaanderen? Er zijn natuurlijk de subsidies van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF), maar is dat genoeg? ‘Wat wij doen, noemen ze hoeksteenfinanciering’, legt Karla Puttemans van het VAF uit. ‘Het is vaak omdat wij als eerste partij steun bieden, dat er ook andere deuren opengaan.’ Maar over welke deuren hebben we het dan? 

 

Beste commoners,

Elke vrijdag schrijft een van onze vijf vaste online correspondenten een brief aan iemand. Deze week stopt Frank Keizer een hart onder de riem van al wie in vele zaaltjes ellenlang kan doorpraten over 'de commons'. Een pleidooi voor het permanente 'onderhoud'.

 

Bewondering

Deels is bewondering de verrukking of ontroering die je ervaart bij een voorstelling of een film, maar ook een bijzonder moment op een feest of familiegebeurtenis kan je ontroeren. Tegelijk moet er méér gebeuren, zoals bij een boek dat je vervoert en meevoert naar een illusionaire wereld. Je bent wie en waar je bent, in meerdere werelden tegelijk.

 

Animatie in Vlaanderen (2): spanning tussen school en sector

De Vlaamse animatieopleidingen zouden hun studenten te weinig voorbereiden op de echte beroepswereld, te sterk zijn gericht op kortfilms, te weinig geschikte lectoren tellen, … Dit is slechts een greep uit wat er over die opleidingen te horen valt in het veld. Maar zijn die commentaren ook gegrond? Frits Standaert, vakhoofd Animatiefilm aan het RITCS, vindt alvast van niet. Studio’s zien enkel hun eigen behoeften en gaan een beetje voorbij aan het maatschappelijke doel van een school.’ De pro's en contra's van de opleidingen.


 

Beste collega in het theater,

Elke vrijdag schrijft een van onze vijf vaste online correspondenten een brief aan iemand. Deze week roept Anoek Nuyens het theaterveld op om te gaan wieden in zijn ‘tuinmansverdriet’. Niet elk in ons eigen hofje, maar samen.

 

Animatie in Vlaanderen (1): groeien in de marge

Als prijzen iets zeggen over uitstraling, dan bereikte de Vlaamse animatiefilmsector precies dertig jaar geleden zijn voorlopige hoogtepunt. Toen won Nicole Van Goethem met Een Griekse Tragedie de Oscar voor beste korte animatiefilm. Sindsdien is de sector enorm gegroeid, maar nooit hebben we nog hetzelfde internationale succes geproefd. Hoe dat kan? Daarvoor moeten we even terug naar 1831. En weer terug. 

 

Betrokkenheid

Kan kunst iets betekenen in deze ontvlammende wereld van genocide, vluchtelingenstromen en terrorisme? Ik denk het wel. We hebben net nu meer kunst in onze samenleving nodig, om de sociale cohesie te versterken. En om onze dierlijke driften en angsten te sublimeren, te laten transformeren naar het intermenselijke, in plaats van ze angstvallig in een lockdown op te sluiten. 

 

Lees rekto:verso 75

Commentaar


Dossier

  In zijn jubileumnummer 75 gaat rekto:verso de emotionele toer op, met Het Grote Emoticon. Precies 75 auteurs en visuele kunstenaars kozen elk een emotie en laten er hun ziel of hun intellect op los. Is er dan nog niet genoeg sentiment in deze tijden? Misschien wel, maar hebben al die emotionele uitingen wel de diepgang die we van gevoel verwachten?