rekto:verso

Ma 8 mei: Duo Dates Gent - 15 voorstellen voor het Gentse kunstenveld van morgen

Gent is goed bezig, maar het kan altijd beter. Waar moet het Gentse kunstenveld nog meer op inzetten, en hoe doen we dat? Vijftien culturele koppels delen elk hun voorstel voor nieuwe impulsen op maat van de 21e eeuw, voor de bruggen van morgen. Maak je hun ideeën mee waar? De duo’s presenteren hun ideeën en gaan erover in gesprek met het publiek. Verbeelding is een mooi begin, constructieve gesprekken het einde. 

 

Anticipatiepijn

Het spreekt voor zich dat de toekomst een mysterie blijft, maar moet dat ons tegenhouden om ons anticipatievermogen aan te scherpen? Door zijn unieke taligheid kan een kunstwerk ons treffen met de kracht van een epifanie, en tegelijk het mysterie intact laten.

 

Afstomping

Een miljoen mensen in hetzelfde hongerschuitje zou een toestand moeten zijn die ons allen aangaat. Een schande die om directe actie schreeuwt. Ik kan die humanitaire rekenkunde eerlijk gezegd niet volgen. Je laten imponeren door de grote getallen is alleen maar oppervlakkig.

 

Afkeer

De grote verdienste van een boek als Een Klein Leven van Hanya Yanagihara is dat het de tijd en de ruimte neemt om het abnormale een recht op leven te geven: Yanagihara maakt van haar patiënt een mens. Net door inzicht te geven in diens bodemloze verdriet, weet ze de aanvankelijke afkeer voor zijn zelfdestructieve gedrag om te keren in begrip, inzicht en mededogen. Het resultaat is een fascinerende leeservaring.

 

Duimpje, hartje, donderwolk

In zijn jubileumnummer 75 gaat rekto:verso de emotionele toer op, met Het Grote Emoticon. Precies 75 auteurs en visuele kunstenaars kozen elk een emotie en laten er hun ziel of hun intellect op los. Is er dan nog niet genoeg sentiment in deze tijden? Misschien wel, maar hebben al die emotionele uitingen wel de diepgang die we van gevoel verwachten?

 

Haat

Ik haat de kunst en het wereldje, omhooggevallen dametjes, omhooggevallen kereltjes. Van die zever krijg ik stekels, van die zever krijg ik stekels. Ik wil kauwen op hun knekels, ik wil kauwen op hun knekels. Ik haat kunstkutkoppen, sinds op school heb ik een hekel.

 

The Fantastic Institutions

Ik wil vrouwelijke, gekleurde en queer instituten. Ik wil kunstinstellingen die alternatieve vormen van politiek in praktijk brengen, in plaats van programma’s over alternatieve vormen van politiek te presenteren. Ik wil kunstinstellingen die zorg dragen voor wie er werkt en voor iedereen die bij de instelling betrokken is. (Engelstalige lezing van op de driedaagse ‘The Fantastic Institution’, Buda)

 

De (kunst)instelling als onmaat

Het lijken bijna tegenstrijdige vragen, maar voor kunstinstellingen zijn ze allebei even urgent: hoe de vaste structuren meer open te breken voor alle veranderingen buiten de muren? En hoe tegelijkertijd weerstand te bieden aan alle neoliberale druk, zonder vast te roesten? Rondom deze vragen organiseerde het Kortrijkse kunstencentrum BUDA eind februari het driedaagse programma The Fantastic Institution. Hier vijf inzichten gedestilleerduit alle lezingen en gesprekken voor de kunstinstituten van vandaag en morgen.

 

Beste publiek, maak rekto:verso mee

Wat zouden wij zijn zonder jullie? In juni brengt rekto:verso een themanummer uit over 'publiek' en daar betrekken we jullie graag bij. Wat moet er zeker in? Hier alvast waarom wij 'publiek' zo'n belangrijk thema vinden. Jouw ideeën lezen we graag onderaan deze pagina. 
 

Leuven Kritiek: de vrucht van tien talenten-recensenten

Op vraag van STUK, 30 CC en KU Leuven begeleidt rekto:verso een seizoen lang tien beloftevolle kunstcritici in de masterclass ‘Leuven Kritiek’. Zij gaan kijken naar dans, theater en beeldende kunst en schrijven daar recensies en essays over, waar ze dan in groep hun feedback op loslaten. Noem het kunstkritische talentontwikkeling. Hier de lekkerste vruchten van het eerste halfjaar. 

 

Lees rekto:verso 75

Commentaar


Dossier

  In zijn jubileumnummer 75 gaat rekto:verso de emotionele toer op, met Het Grote Emoticon. Precies 75 auteurs en visuele kunstenaars kozen elk een emotie en laten er hun ziel of hun intellect op los. Is er dan nog niet genoeg sentiment in deze tijden? Misschien wel, maar hebben al die emotionele uitingen wel de diepgang die we van gevoel verwachten?