rekto:verso

De projectsubsidies zijn weer de pineut

We hebben uw aanvraag voor een beurs of projectsubsidie positief bevonden, maar de subsidie zelf krijgt u niet. Die paradoxale boodschap viel deze week in de mailbox van maar liefst 80 organisaties en individuele kunstenaars. Getekend: cultuurminister Sven Gatz. Blijkbaar zit er (alweer) te weinig geld in de projectenpot. Maar waarom krijgen zeven negatief geadviseerde organisaties dan weer wel geld? 

 

Mons 2015: Je suis participante. Et toi?

Met 350 activiteiten, heel wat nieuwe infrastructuur en een stevige dosis enthousiasme zet Mons zichzelf dit jaar op de kaart als culturele hoofdstad van Europa. In een streek waar werkloosheid de kaap van 20% rondt, tekenen de noden van de kwetsbaarste Montois zich echter scherp af tegen die van de toeristen en investeerders die Mons dit jaar hoopt aan te trekken. Kan de stad van Elio deze kloof overbruggen, of blijft het een onmogelijke spagaat?

 

Arsonic: een stilteplek voor muziek

Geluid wordt alsmaar ruwer, ons gehoor verliest zijn verfijning. Wat zegt dat over onze westerse cultuur? Hoe kan je opnieuw plek maken voor de intieme klank, zuiver en warm? Met Arsonic opende orkestleider, cellospeler en componist Jean-Paul Dessy in Mons een compacte concertzaal waar je elke zucht van het instrument hoort. Ook in de stiltekapel ernaast, met indirect licht vanaf het plafond, daalt de rust over je neer. ‘In de wereld buiten gaan we uit ons dak, maar hier worden de brokken gelijmd.’ 

 

Door tuin en bos – Mons in transformatie

Zoals elke culturele hoofdstad oogst ook Mons 2015 kritiek uit de eigen achtertuin. Daar hebben de vooruitziende organisatoren vele participatieve projecten met de lokale bevolking tegenin gezaaid. Want inderdaad, een culturele hoofdstad programmeren is een vorm van tuinieren: de bestaande stad omploegen en opfleuren zonder ze agressief te verstikken. Dat maakt van Mons 2015 een heikele oefening tussen overbemesten en samen schoffelen, bijvoorbeeld met vijf rustieke ‘lieux d’atmosphère’.

 

C’est l’Doudou: een bijzondere traditie

Gek hoe stedelingen anno 2015 nog zo collectief kunnen opgaan in een middeleeuws ritueel met een draak, een schrijn en een gouden koets. Elk jaar gebeurt het in Bergen, tijdens de Ducasse. Welke bizarre taferelen dat oplevert, zie je voortaan het hele jaar door in een museum dat zijn deuren opende in het kader van Mons 2015: Le Musée du Doudou. Wat kan het nog bijdragen aan het belang van deze traditie voor de Bergenaren zelf? Kan erfgoed ook de toekomst maken?  

 

Techno-utopie (x2) in Mons

Waar je gaat of staat in Mons, het is duidelijk dat de technologie een prominente rol moet en zal spelen in het programma van de culturele hoofdstad 2015. Geen toeval: de regio zet volop in op de nieuwe technologieën in het kader van haar economische reconversie, en ook wel om het zelfbewustzijn van de Montois aan te scherpen. Dat de stad ook onderdak biedt aan het Mundaneum, een verre voorganger voor de Googles van deze wereld, is dan ook uiterst symbolisch. 

 

De nieuwe musea van Mons: het gedroomde model

Vijf nagelnieuwe musea in een stad van amper 90.000 inwoners? Mons presteert het, dankzij Mons 2015. Toch is de gelijktijdige opening van Musée du Doudou, l’Artothèque, Silex’s, Le Beffroi en Mons Memorial Museum meer dan de hang naar internationaal prestige van een Waalse stad die uit het dal wil. De nieuwe musea passen in een sterke visie op hoe cultureel patrimonium een hele regio kan transformeren. Tegelijk vormen ze een dynamische bestuurlijke cluster waar elke Vlaamse stad momenteel van droomt. 

 

Omzwervingen langs La Phrase

Sinds december 2014 slingert zich, op een witte band van 9 cm breed, een zin door Mons. Dagelijks wordt eraan bijgeschreven, aan een tempo van ca. 30 meter per dag. Aan het einde van Mons 2015, culturele hoofdstad van Europa, zal hij ongeveer 10 km lang zijn. La Phrase, zoals het project heet, bestaat uit talloze citaten en teksten van auteurs met een of andere link met Mons. Wat heeft deze verkapte zin ons te vertellen, behalve wat hij zegt? 

 

Dans in Mons

Zelden waren twee danspremières op één festivalavond zo verschillend als Speak low if you speak love van Wim Vandekeybus (1963) en Memories van Michèle Anne De Mey (1959). Zij aan zij stonden ze geprogrammeerd op het Festival au Carré in Mons. Exuberant naast ingetogen, vurige passie naast stille melancholie, rauwe intuïtie naast bedachtzame reflectie. Een koppelbespreking. 

 

De welvaartsstaat: de antithese van kunst?

Is ze er nog, of zijn we ze onherroepelijk kwijt? Heeft ze ons ontvoogd, of juist passief gemaakt? Steevast wordt de welvaartsstaat bediscussieerd als een louter sociaaleconomisch fenomeen, als een constructie van lusten en lasten. Maar de afdruk van de welvaartsstaat op ons bestaan gaat veel dieper en breder, leert de zomertentoonstelling van M HKA. De welvaartsstaat legt van het westerse verzorgingsmodel ook de paradoxen bloot.

 

Dossier

  Dit nummer doet een poging om onszelf opnieuw te inspireren. Verzet waartoe? Verzet waartegen of waarvoor? En vooral: hoe? Kunnen de kunsten het klassieke verzet verzetten? Elk artikel onderzoekt een andere vorm van mogelijk verweer.  

Advertentie

Hart boven Hard